Geschiedenis

Op 9 oktober 1929 werd Wayman Mitchell geboren, in een wereld van economische

depressie en leegloop van kerken. Hij groeide op in Prescott, Arizona, en in zijn jeugd
groeide hij op in een gebroken gezin. Na zijn diensttijd trouwde hij met zijn vrouw Nelda
en nadat hun eerste kind aan longontsteking was overleden, zetten beiden hun eerste
aarzelende stappen richting God. Dit werd al gauw een sleur en pas toen Mitchell op zijn
geloof werd aangevallen door een Mormoon, realiseerde hij zich zijn eigen verantwoorde-
lijkheid in het kennen van Gods Woord. Toen hij daarop de bijbel ging bestuderen, ont-
dekte hij de verlossende kracht van het bloed van Jezus Christus.

Tijdens een kerkdienst in 1955 werd Mitchell na een bekeringsgebed vervuld met de
heilige Geest en hij begon, net als de apostelen op de pinksterdag, in andere tongen
te spreken. Dit was een geheel nieuwe en overweldigende ervaring voor hem, want het
feit dat hij bijna niets wist over de heilige Geest en het spreken in tongen, bewees dat
God met hem aan het werk was. Op dat moment kreeg hij een profetie over dat God zou
gaan bewegen "in de landen van de wereld en de eilanden van de zee".

Na deze dienst was Mitchell niet meteen de man van de grote opwekkingsbeweging, hij
stopte de eerste maanden zelfs niet eens met roken. Maar God was met hem aan het
werk. Zijn roeping om te preken kwam korte tijd daarna en toen hij met zijn voorganger
daarover sprak, gaf deze hem het advies naar een bijbelschool te gaan.

Toen Mitchell op de bijbelschool kwam, bleek dat helemaal niet hetgeen te zijn wat hij
zich ervan had voorgesteld. In plaats van er te leren hoe je zondaren tot bekering brengt,
kreeg hij allerlei bestuurlijke theorieën en religieuze doctrines voor zijn kiezen. Het was
zelfs zo erg dat velen in de faculteit van de school neerkeken op Goddelijke genezing,
de gaven van de heilige Geest en de opwekkingsbediening. Uiteindelijk kreeg hij op de
school wel een fundamentele kennis van Gods woord, maar praktisch was hij onvoor-
bereid op de dagelijkse realiteit van het leven. Na de bijbelschool kreeg Mitchell zijn
eerste bediening als jeugdpastor van een kerk in Phoenix. Het enige wat hij daar
bereikte, was dat de religieuze mensen woedend werden, omdat hij tegen de jeugd
preekte over zonde. En dat nog wel in bijzijn van hun vriendjes. Gelukkig kwam er snel
een aanbieding om een kerk over te nemen in het plaatsje Wickenburg, een kerk met
een problematisch verleden. Hier leerde hij veel dingen van evangelisten en andere
pastors over het krijgen van opwekking en hij ontdekte geestelijke waarheden die
sleutels bleken te zijn voor kerkgroei.

Na deze kerk werd Mitchell van de ene 'probleemkerk' naar de volgende gestuurd,
elke keer om het puin te ruimen. De leiding van het kerkgenootschap zag hem als
een 'boertje' die ze nooit een volwaardige kerk zouden geven, maar die wel goed
genoeg was problemen op te lossen die door anderen waren veroorzaakt. En met de tijd
kreeg Mitchell een andere visie dan de leiding. Hij voelde absoluut geen verplichting om
de 'gevestigde machten' te plezieren en hij kwam er achter dat programma's niet de
manier zijn om mensen te winnen. De leiding was altijd gefocust geweest op dingen als
zondagsschool en christelijke kampen, maar Mitchell zag dat dit niet meer was dan
ondersteuning van de kerk, niet het middelpunt van de bediening. Ook het principe om
jonge mannen naar de bijbelschool te sturen, werd spoedig door Mitchell herzien. Een
paar mannen die vurig begeerden om iets voor God te kunnen betekenen, kwamen
uitgeblust en geestelijk dood van de bijbelschool terug. Vanaf dat moment besloot
Mitchell de mannen zelf te trainen in de praktijk.

Toen werd Mitchell een andere 'probleemkerk' aangeboden en in 1970 nam pastor
Wayman Mitchell deze kleine kerk over in Prescott, Arizona. Deze kerk van 35 mensen
had daarvoor vele problemen doorstaan, maar Mitchell vond hier mensen die zich
bruikbaar opstelden en naar zondaren wilden uitreiken.

In die tijd was er een grote opwekking gaande onder de hippies en hieruit ontstond
de 'Jesus People'-beweging. Deze 'Jesus People' begonnen met duizenden tegelijk door
de straten te marcheren, vertelden iedereen dat Jezus hun hart veranderd had en dat
Hij hen vrij gemaakt had van drugsverslaving, leegte en doelloosheid. Zelfs enige grote
kranten in de Verenigde Staten schreven hierover. 'Time Magazine' verklaarde: "Jezus
leeft volop in het radicale geestesvuur van een groeiend aantal jonge Amerikanen Dit
is hun boodschap: de bijbel is waar, er gebeuren wonderen" (Time Magazine, 21 juni
1971). 'Het Beste' verhaalt over samenkomsten in Houston, Texas waar 11.000 jonge
mensen naar voren gaan om zich te bekeren en voor Jezus te gaan leven (Reader's
Digest, maart 1972). Prescott lag in die tijd op een drukke hippie-route en de kerk
bereikte veel hippies met het evangelie.

Mitchell trainde de mensen in de Prescott-kerk op basis van zijn ervaring en uiteindelijk
was het zo dat de kerk in Prescott in staat was om enkele van deze mannen naar
andere steden te sturen om daar nieuwe kerken te beginnen. Zo was de basis gelegd
voor een beweging die steeds grotere vormen aannam. De kerken die vanuit Prescott
waren uitgestuurd, werden met de tijd sterk genoeg om zelf weer echtparen uit te
sturen naar andere steden. Mitchell kreeg geregeld open deuren om ook in het
buitenland aan het werk te kunnen en al gauw gingen er mannen naar onder andere
Mexico, de Filippijnen en Australië om kerken te planten.

NEDERLAND

De open deur in Nederland was er in 1978 in de vorm een kleine bijbelstudiegroep
in Steenwijk. De groep bestond uit ongeveer 30 personen en verlangde naar een pastor.
Één van de discipelen nam toen de leiding op zich. Mitchell steunde hem in het bouwen
van de kerk en haalde hem regelmatig over naar de halfjaarlijkse  bijbelconferenties die
in Prescott worden gehouden. Zo werd de visie van de CFM in de Nederlandse fellowship
ingeplant. De kerk verhuisde vervolgens naar Zwolle en begon daar te groeien.
Uiteindelijk was ook deze kerk sterk genoeg om mannen uit te sturen naar andere
steden. Daarnaast nam Evangeliegemeente De Deur in Nederland ook de verantwoor-
delijkheid op zich voor een halfjaarlijkse Europese bijbelconferentie.

De CFM-kerken in Nederland dragen de naam "Evangelie Gemeente De Deur".
Mensen komen niet naar Evangelie Gemeente De Deur, omdat ze deze kerk leuker
vinden dan een andere kerk. Ze komen omdat ze door de prediking in een persoonlijk
kontakt met Jezus Christus zijn gebracht, en omdat De Deur nog steeds vasthoudt aan
de visie en opdracht om het evangelie te verkondigen door middel van discipelschap,
evangelisatie, muziek en drama, en het uitsturen van echtparen in het zendingsveld.

Op dit moment heeft De Deur in Nederland ongeveer 50 kerken. Buiten Nederland
heeft de Nederlandse fellowship 23 kerken in: Zuid Afrika, China, Peru, Suriname,
Curaçao,  Bonaire, Portugal, Slowakije, Turkije, India, Polen, Aruba en Rwanda.